poezja.eu

Salon Pomarańczowy Salon

dla samej pracy
skończyć wydmuszki
i oddech zostawić
w środku w przeciągu
mydlane czytanki śledczego
wersety gdy na to patrzeć
nie zdoła biegły nausznik
lecz wiatr czy z lasu echo
puste drzewo pieści
rdzeń prześmiało jak
w karty straciło ciekawe
co ściągniesz z czoła
na wieści z dobrego pancerza
czy jak tę słynną tarczę
docenić w szczegółach
obronić bez znaku walki
spośród prądu trwałej lodówki
dźwięk dopiero gdy już dosyć zimna
w powietrzu słyszane ślady
skreślone jak szczęśliwe cyfry
od ręki czyżby kijem świsnąć
lecz szczegół pomińmy
dym we wszystkich pokojach
to kobieta z paleniska
szemrze ten szmer zostaje
słowa nie słychać do kogo tylko
wiadomo modlitwa
niewidzialny poszedłby
za mną gdziekolwiek jesteś
gdziekolwiek poszłaś
zanurzyłby czy wśliznął
ostrą dłoń w jej dłonie
a potem ostrą dłoń
w koronki królowej
niepomarszczonej i niezmiętej
wielce pani panującej

medal chcę nowy medal
w jego imieniu jak wuj
mój dziadek pokrzyżowany
virtuti za ręce
potem niewidzialny
spytałby o migawki
jak biegną skrawki równowagi
a ledwie otwarte drzwi
na baczność ta fala
zdarta obłocona
tuż za szybą żywotnie
sterczy w ostrogach mackach
drabinach pączkach
z żabą w tle
żołądź piersią prze
na umur wesołą ręką
że przywitam jestem
poprawnym pędem
w czasie
pociągam siarką po wodzie
jak pociąga się nosem
i zaklinam ogień w misie
mocą gumowych rękawic

wysilam głowę szamponem
na pieniądz skupiam
zachcianki
Chrabąszcz z kaszlu do innych ust.
We włosach szeleści, nawet widać;
co dwie klatki jaśniejszy obraz.
Roznosisz oczy w szczegół,
pod płótno, gdzie jest kulka z ciebie.
Na oczy rzucił się skręcony
włos lub więcej drobiazgów,
więc dotknąć ekranu:

Z wanny wstał przechodzień,
bo patrzył na niego różowy okaz,
który z oka był
jakby mógł rozrodzić.
Zerka, całuje rączki;
i przyjemny, przystojny samiec.

Malutka - to o nią chodzi -
ścięgnista jak węch tygrysa.
Czy takie usta smakują?
Wokół nic nie odciśnie,
miękko jak dla siebie.

Z tapety głowa rośnie;
z płaskiego skrzydła,
by nie odlecieć.
Z pokoju żadną miarą.
Od piór z daleka;
niech siwy mech nie idzie za mną
w zgodzie z różową skarpetą.
A oko sprawne; malowane spojrzenie
w starym fotelu, do lustra
tyłem od spowiedzi.
przecież zawsze można
o tobie
krzywić usta
w koliste wzory
skręcane do środka
zaglądałem

tam słońce
czworonogi śpiewak
trzeszczy pistoletem
po ciasnym rozporku

można wstać
ubrać papucie
na papucie
i tak chodzić z włóczki
do dziurki
żeby tak napisać
dla drobnych kalek
na metr na wysokość
na dwa piętra strzały
w naszym parku

może tak z samego
stworzyć
bruzdy pomyje
szlugi
ździebki pomarańczy
na rannej bryle
ździebko ździebko
proszę państwa
szal na biegunach
w białe liście
haft bieliźniany
cypry karaiby
samochód
jak na ulicy swędem
cudze słowa
ze wszystkich naczyń
po kucyku po kucyku
zamknięty oddech
świeży czy nie
od tej strony
na grzędzie
ogryzki
wypowiedzi
róże kręgle
potoczyste panie
cyranki goździki
farbą w pionie
akwarelą

w doniczkach
chwilowe wianki
budzące królowanie
przy drzewach krzakach rynnach
bielących zwiotczałe gałązki
styropianu

wnet kobieta
myje głowę
za grosz dla niej
nachalna bielizna
rumian
drżąco rozczesywany
serdecznymi opuszkami

w niej chleb zieleni się
kakao
tam krągły garncarz
poklepuje wianki

oliwa sączy
wolno wysycha
tylko na słowo
nadający się kolor
tyle
nie więcej
kłania się
od wiatru
na brzuch
na plecy
rośnie
po omacku
a żaden
nie dostanie
kostki
obgryźć
polizać
na czworaka