poezja.eu

Salon Pomarańczowy Salon

Tak piszesz Fiodor jakbyś mnie znał. U mnie gęsi są dalej w łódkach. Kaczki wiążą babie lato. Sady śliwieją. Bryki nad Wisłą z plączącymi się turystami. Turniej i targ.
Twoja rozlewnia w Wołkowysku jeszcze trwa. Dzieciarnia podpiera płoty gdy chodzi się Kościelną. Orkiestra woła: Fio-Dor Fio-Dor... Parostatki przewożą czekoladę na Kubę.
Czasami słychać o Tobie w jakiejś gazecie. Ktoś napisał o przedostatniej podróży na Manhattan. Tu tylko prowincja. Kocie łby zamiast dywanów. Pijany organista ze świtą.
W celofanach kwiaciarek srebrne łodyżki trąbek. I zapach anyżku i bajek.
Tak piszesz Fiodor jakbyś pamiętał. Tamtą Natalię z pachnącym zielem. Tamten kraj.
W tamto lato samoloty spadły. Okręty podpłynęły do gardeł.
Lampy wygięły się w Porto Rico.
Łódki ślizgały się po bagnach. Mechaniczne konie na szosach.

W tamto lato od łydek żab zgęstniał staw.

W pobliskiej wiosce rdzawy bar zapełniał się spuchniętymi gołębiami.
Malwy sztywne jak szpice namiotów na zamiejskich targach.
Obok kościoła muchy odmawiały litanię.

Widziałam ostatni raz Fiodora przy ogłoszeniu.

A jeszcze nie tak dawno skręcaliśmy papierosa po kryjomu,
tytoń podkradając proboszczowi Kawce.
Pod domem pełno było główek jarzębin.
Alleluja - piały koguty o świcie gdy wracaliśmy potargani.

Nie myślałam, że to ostatnie takie piękne lato.
Ja Camill,
stara kochanka,
zostawiłam odpoczywający cud Sokountala.
I walc, który kusił złotem draperii.
Pośladki, na których jego palec zostawił cień po odejściu.

Nie pamiętam czy łopatki były spodkiem nieba.

Turynia była moim kręgosłupem. Auguste profilem.
Teraz dopadł mnie wiek dojrzały.
Jestem w Ville - Evrard. Sama próbuję zasnąć.
Clotho, to już ja.

Zostawiam wszystko w onyksie i brązie.
W marmurze i gipsie.
W plotkarskich ustach gwiazd.
Twoja córka ma taki sam pieprzyk pod lewą stopą.
Przy każdej kąpieli usiłuje go zmyć gumowym wielorybem.
Puszcza bańki i przekuwa widelcem.
Potem naciąga wiśniowe podkolanówki.
Trąca palcem pachnący wanilią globus.
Śmieje się do Kizette siedzącej w śliskiej od olejnych farb koszuli.
Karmi naleśnikami ślimaki.
W słoiku chowa starty obcas świerszcza.

Lubi przestrzeń powiązaną chmurami i paskami pszenicy.
Samoloty, latawce i lśniące czernią parowozy.
I jeszcze statki skaczące po sztucznym akwenie wyobraźni.
Układa satynowe motyle w zielniku.
Przykleja guziki konfiturą.
Czasami mówi o tobie kołysząc papierowym słoniem.
Wiem, że pisze listy.
Wiem, że codziennie się jej śnisz.
Proszę o miętowy paznokieć księżyca.
Miniaturową karuzelę po której
plącze się cynkowy cheval.
O ucho, które mogłoby
słyszeć kłótnię spadochronu z wiatrem,
Barbera skradającego się z dziurawą półnutą,
agrestu pękającą skórkę.
O oko, które dałoby
widzieć rzekę skręconą jak obierek,
krążowniki owadów w oku,
zbrodnię i karę nie dłuższą od zasłon w oknie,
malowane garnki i talerze Picassa.
O rozmarynowy olejek dla Ritratto di Dedie.
I wiarę
w bawełniane statki, które do mnie zawijają,
w zielone koguty rysowane na listach,
w jego pośpiech do moich ust.
Marzyło mi się Portofino w knajpie z wełnianym
księżycem pod pachą a tu Ciechanów i spiżarnia.
W niej rozmówki z gałązek wersów. Lusterka
połączone pajęczą nitką. Jakieś tłustawe papryki
w słojach. Koślawe nóżki stołków. Kompoty
z popuchniętych śliwek.
W Portofino byłoby ja w Vegas.
Gwiazda z obwisłym biustem. Tańce i magia.
Tu śliski nietoperz nad porcelanowym sutkiem
pokrywki łypie guzikiem oka. Znajoma Piernikatora
na ścianie w uroczystym żabocie nad tamburynem.
Muza w wypłowiałej sukience czyści żyrandol. Grajkowie
przed szybkami sterczą. Dzisiaj wesele w Ciechanowie.
Nie w Portofino.
Podglądam skrzypiące świerszcze o 1.30.
Lampion z nalepkami skrzydeł.
Konstrukcje motyli na papierowych grządkach.
Warszawa jak ćma przyklejona do ziemi.
Niebo-ciepła nafta na globusie z wąską klamrą zagadek.
Łysa głowa Bartoka błyskająca na balkonie.
Dziecięce wózki na klatkach.
Rowery jak meteory. Tramwaje jak zgrzytające baśnie.

"Liegendes Madchen" Maxa zaczyna się przeciągać.
Pijany marynarz śpiewa za szkłem.
Wypchane gołębie mrugają oczami.
Autobus wiezie mnie do ciebie.
Plączę nitki papierowego latawca.
Wiążę babie lato w pajęczy kordonek.
Oglądam w lustrze chirurgiczny łuk brwi
przedtem obrębiony pocałunkiem i
obrysowany kredką półmroku.

Brzęczy miedziany wazon nadziany kulkami ze szkła.

Stawiam filiżankę z naszytym cytrynowym liściem
kipiącą fusami.
Stos stygnącej liryki leżakuje na pośladkach.
Kolaże dojrzewającego w oknie anioła
Rzucają skrzydłami.
Na zakurzonej ceracie przysiadł motyl.
Pościel związana w supeł i wrzucona do worka
twardnieje jak nie odciągnięta z mleka pierś.

Fioletowe irysy tłoczą się w wypukłym kubku.

Sama jak napięty żagiel staję się niespokojną zatoką
pomiędzy jego skórą śliską od oliwki a
nerwem rozciągniętym kleszczami.

Zażywam tabletkę macierzyństwa.

Talerz z ogryzkiem jabłka
mięknie od cynamonu.
I


Układam cię z oliwek, jak zielone puzzle
na pachnącym miętą i bazylią patio.
Palmy daktylowe dają cień.
Zaciśnięta twoim oddechem
jak winoroślą pozostaję niema przy sadzawce
i dusznych mimozach.
Karmię cię ciałem przy wstydliwych pelargoniach.
Potem na drewnianej misie
podaję lepkie od soku pomarańcze.


II


Na poklejonym mozaiką stoliku znajdywałeś
rano tapas z kminkiem i ryżem.
Smakowały niebiańsko.
Tak jak gruszki zanurzone w winie z Murcji.
Czasami ukryta w katedrze modliłam się o
kolejną, równie ognistą noc jak fallas.
Potem labiryntem szarordzawych uliczek
trafiałam na targowisko szukając
na wystawionych straganach
masek

Teraz stoję pod skręconymi kolumnami
Otulona jedwabiem
Patrząc jak wpada ryż
do potłuczonej porcelany.