poezja.eu

Salon Pomarańczowy Salon

Pustynna cisza.
Spragniona wody niewiasta przemierza ogromne połacie
Gorącego piasku. Nieziemska cisza.
Jedyne tutaj źródełko wypływa zmęczone spod skały
I gaśnie.
Dziewczyna umiera.

Egipskie ciemności.
Spragniony światła młodzieniec błądzi wśród ulic
Bez celu. Nieprzeniknione ciemności.
Malutki płomień zapałki targany wiatrem północy
Zostaje zdmuchnięty.
Chłopak kona.

Mgła przesłania oczy.
Młodzieniec i niewiasta wędrują w powietrzu
Uśpieni. Mgła unosi się ku nim.
Wrota Życia pojawiają się z przodu
Otwarte.
Chłopak i dziewczyna przechodzą.
Zaczyna się nowy cykl.
Życie trwa nadal.
Bez końca.
Przy stole bez kształtu
przy stole bez blatu
na krześle bez oparcia
siedzi dziecko przyszłości

Na rękach bez palców
na oczach bez źrenic
we włosach koloru niebiesko-czarnego
dziecko przyszłości wyrytą ma przeszłość

Ale przeszłość ta to nicość
jest abstrakcją i zmyśleniem
dziecko przyszłości nie ma przeszłości
i nie będzie jej miało nigdy
(dziecko przyszłości ma tylko przyszłość)

Dziecko przyszłości siedzi nadal na krześle.
Dziecko przyszłości myśli o sobie.
Dziecko przyszłości wie że nie istnieje.
Dziecko przyszłości jest już przeszłością.
Ja
zamknięty w sobie
zamknięty na zawsze

przede mną droga
którą muszę przejść
by wrócić w to samo miejsce
i móc znowu iść
i wracać
i iść

odpoczywać nie wolno
zatrzymasz się
i znikniesz światu z oczu
a przecież lepiej być
męczyć się
ale być

nie można pozwolić
by ktoś o kimś zapomniał

dlatego idę
idę i wracam w to samo miejsce
przede mną całe życie
korzystam z niego na wiele sposobów
Przepraszam!

Jeszcze nie wiem dokładnie
kogo i za co
ale przepraszam

chwilę pomyślę
i będę mógł powiedzieć trochę więcej
poczekasz na mnie?
poczekaj
proszę

już
jestem gotowy
może nie do końca
ale jednak gotowy
chociaż
nie
nie mogę napisać nic więcej
nie potrafię
przepraszam
tak
przepraszam za własną niedoskonałość
Połączeni
w nieznany sposób
już od kilku lat
przemierzamy życie

ułamki czasu
próbują nas rozdzielić
bezskutecznie

czterdzieścioro naszych dzieci
jest wytworem wyobraźni
kupiliśmy ją
po promocyjnej cenie

w zagmatwanym stylu
zdobywamy nowe miejsca
własne zaufanie

przetrwaliśmy dwa stulecia
przed nami kolejny wiek
Zapomnieli
       nie wszyscy

zapomnieli
że ona
że one
umarły
       tylko na chwilę

zapomnieli
że ona
umarła ciałem
       nie duchem

zapomnieli
że one
umarły duchem
       nie ciałem

zapomnieli
że ona
znowu żyje
i wróci
       by zabić?
       jest mściwa?

zapomnieli
że one
żyją nadal
i wrócą
       by zabić!
       są groźne!
Cisza
po prostu cisza
i nic więcej

Cisza
a przed chwilą tak głośno
tak wesoło
tak poważnie

Cisza
zwykła pointa dzisiejszego dnia
zwierciadło moich uczuć
tęsknota

Cisza
najcichsza z cisz
i nagle ktoś ją przerywa
ktoś obok mnie
nie ja

Tak się boję
że ta cisza
zniknie na zawsze

Cicho!
Lubię być sam
Lubię czytać
       poezję
       prozę
       siebie

       s w o j e wiersze
       s w o j e księgi
       s w o j e...

Wierzę
że inni również lubią czytać
       poezję
       prozę

Wiem-
że inni p o l u b i ą czytać
       mnie...
       mnie...
       mnie...

       m o j e wiersze
       m o j e księgi
       m o j e...

       moja twórczość
       odmieni historię...
Ja-jestem-człowiek
homosapiens
i homo także jestem
i telefon mam nawet
       z homologacją


Nie jestem prawicą
- choć prawa ręka sprawniejsza

Ani też w centrum nie jestem
- choć głowa pośrodku ciała

Nie jestem również lewicą
- choć lewa ręka zegarek nosi


Czy w ogóle jestem kimś?
Czymkolwiek...
To marzenia-
myśli mgła,
obraz uczuć.

Z oczu łza-
to kaskada
niespełnienia.

Na spotkanie
przeznaczenia-
głosu szept.

Ta rozmowa-
to mój kres.
I- -ODnowa...