poezja.eu

Salon Pomarańczowy Salon

Dzień dobry.
Powróciłem znów na dróżkę melancholii.
(o! naprawdę! cieszę się,
dobry pana wybór)

I znów mogę straszyć literkami i nieprzemyślanymi
- taki mały sekret -
kropeczkami,
które z pewnością symbolizują
rozdzierający, przeszywający, przenikliwy
smutek.
(smutek musi być osamotniony w wersie)
Pisać się naprzeciw sobie. Pisać się
i oszukać ulice - nawiasy - czasownikiem.
Wetknąć głowę w litery, zapisać się w jedno trafne zdanie:
bez skreśleń, bez dopisków.
Wtarłem parę słów w nawias, wspomniałem
mimochodem o nich. Ogień nadchodzi
nie z zewnątrz, nie od środka. Zarodek tli się nie teraz,
lecz gdzieś pomiędzy.
Poskładało się w proste zdania, słowa oczywiste,
w swojej oczywistości zanadto będące,
zza głowy, zza oceanu literek,

znad absurdalnej ulicy, ot tak, idę i nie przychodzę.

Papierosy, smutek dłoni.
Byliśmy ugięci ku sobie, domówieni do siebie,
zgubieni w jedną stronę na tym samym skrzyżowaniu.
Byliśmy skrzyżowani w ten sam sposób.
Herbertowi

Pan Cogito
trzyma w ustach słowa tak wieloznaczne
że nie potrzebuje ich przyprawić

Pan Cogito myśli
                   gdyby obalić wszystkie założenia
                   można by uznać nic

                   nic również warto usunąć
                   bo po nic ono potrzebne

Pan Cogito
chciałby
ale nie wychodzi
zdziwienie nie chce się nadziwić
myśl nie chce się wyrazić

próbuje uwierzyć w kropkę na i
Kocham cię. Mówisz kocham,
aż metafory się skuliły. Tak jakoś to brzmi,
że nawet słowa uciekają
z wiersza.

Kocham cię. Kocham cię.
Kocham, kocham. Wykocham, zakocham,
rozkocham, ukocham, odkocham, pokocham.
Cham, cham, cham. Cham cię.

Orzeł czy reszka?
Tutaj wszystko układa się w nocne samochody
i w nocnych ludzi z ich nocnymi pielgrzymkami.
Nadzieja rośnie po zmierzchu.

Jest wieczór, kurtki ścierają resztki światła;
przystanki,
znaki drogowe,
ludzie na przejściach dla pieszych,
krzywiące się budynki -
poduszki dla snów.

Idę tam, gdzie wszystko się powtarza, ten sam rytm,
próbuję ujść, lecz
nie ubywać.
dla poetów?

Poeta - wykrzyknik ulicy?
Co najwyżej mała kropeczka (tyci-tyci, bez swojego zdania),
czek bez pokrycia, stary nie zużyty bilet autobusowy.
Zdania niewypłacalne -
cała ta poezja jest tylko i wyłącznie
na kredyt.
Wymarło.
Wymarło - a marło długo,
za długo jak na martwienie.

I odrobinę herbaty, nie do końca gorącej,
lecz gorączkowo przypiętej
do ust.
Czarodziejski wywar z pianką
powoduje (sam widziałem), że Tristan
siedzi przy Izoldzie
i bełkocze o lepszych, mocniejszych, doskonalszych.

A ona słucha po raz setny słów
setnego już Tristana - kiwa głową, zgadza się,
czegoś oczekuje.
(w tle pobrzmiewa symfonia bitów)

I tak
musi być: Tristan okazuje się rzezimieszkiem,
a Izolda za siódmą górą, za siodmą rzeką - leczy się
na nowe życie.
Nie wybrzmiewasz, nie grzmisz we mnie.
Zbudzony, burza przegnana - burzą się mury,
walą się. Złam moje litery, roztrzaskaj o chodnik!
Stłucz jak szklankę, zgnieć.

Wyporządkowałem słowa, wraz z nimi
zleciałem. Potłukłem się. I powiedz, że to urzekające,
że wolność cię urzekła. Wylatuję sam z siebie,
to prawda, pozbywam się siebie, wypływam

i cały czas próbuję się chwycić, upchać,
zawrzeć w jedno - zamknąć i zapieczętować,
zamknąć i zapieczętować.
Łyk herbaty ociepla.
Każdemu potrzebny jest łyk herbaty,
z rana jeden przed-życiowy, po pracy po-życiowy.
Do-senny na brak snów.

Ociepliłem się nie na żarty,
sparzyłem. Siedzę teraz zgrzany,
zgotowany w śmierć.
Odwrócić się napięcie.
I odejść ku zachodowi słońca (zawsze ku zachodowi
warto odchodzić). I światła nie są światłami,
choć powinny. I cienie się wycieniowały,
jak gdyby barwę straciły.